Анатолий (исеме уйланылган) исемле героем тышкы кыяфәте белән дә, үз-үзен тотышы белән дә шау-шулы шәһәр урамнарында күргән бомжлардан аерылып тора. Үзенә күрә, ягымлы да ул. Тирә-юньдә барган вакыйгаларга карата фикере булуы белән дә шаккаттыра. Сөйләме гади, аңлаешлы. Хәер, башкасы белән «иптәшләр»еннән аерылмый.
Читтән карап торышка илле яшь бирергә була. Тормышның «төбенә» төшүендә ул үзен түгел, ә башкаларны гаепләргә тырыша. Имеш, ата-анасы карап бетермәгән, имеш, илдәге система дөрес түгел... Үзенең кылган гамәлләрен аклар өчен, ул әллә ничәмә аргумент китерә. Беренче карашка, алар ышандыра да... ләкин, икенче яктан, берничек тә илле яшьлек олы кешене акламый.
Авторлар исемлеге
