Сыерчык

Өй янындагы ояда
Сыерчык сайрап тора.
Әллә берәр зары бармы
Җырларыннан моң ага.

Әллә оябыз ошамый
Әллә бар моң-зары,
Гел кайгыда булды бу кош
Бигрәк моңлы җыры.

Ишетте бугай сүземне
Телгә килде кошчык.
Сөйләп бирде барысын да
Кайгылы сыерчык.

«Җылы якка киткәндә
Дустым белән идем», — ди
«Бергә исән-сау кайтырга
Бик теләгән идем», — ди.

«Ләкин авылга кайтканда
Кайгылы хәл булды.
Мылтыклы бер кансыз кеше
Аңа төбәп атты.

Бик кайгырдым дустым өчен
Күз яшьләре түктем.
«Бу җирдә начар кешеләр
Нигә бар соң?» — дидем.

Шушы минем олы кайгым
Белдең менә», — диде.
«Син дә шундый начар кеше
Була күрмә», — диде.

Аңладым мин сине, дустым,
Зур түземлек синдә.
Кайгыларга бирешмичә,
Яшә әле җирдә.

Ак шомыртлар
Өй каршымдагы шомыртлар
Чәчәк атканнар.
Бар җиргә тәмле хуш исләр
Гел тараталар.

Шомырт чәчәкләре ак, саф —
Керсез чәчәкләр.
Әйтерсең, бары яхшылык
Алар чәчәләр.

Урамнарга чыгуга ук
Исе тарала.
Җанга ятышлы ул хуш ис
Гел шатландыра.

Тик чарасызга өзәләр
Ул чәчәкләрне.
Саклыйк әле табигатьне —
Өзмик гөлләрне.